team-green

team-green

Mission Statement:

Pure Biking...

La Buissonière, bordjesroute in dardennen

Pure BikingPosted by pieter Mon, March 08, 2010 09:03:14

“Zeg, hebt ge het al gehoord ? Ze hebben nu ook Viagra in poedervorm uitgevonden”. We zitten te keuvelen in den otto van de luc, en kijken verbaast naar elkaar waar de peter nu weer mee afkomt.

“A ja, ge kunt die dan in uwen koffie doen”. In de koffie ?

“Awel, als ge dan uw koekske erin dopt, dan…”.

Onze tocht, een ritje vanuit Tilff met de koersfiets langs onder andere Comblain-au-Pont en Hamoir hebben we al een keer of twee gedaan, maar nooit de volledige afstand van 127km en een kleine 2000hm. Vandaag doen we een derde poging, iets later op het jaar, iets beter weer, iets minder ijzig. Het zonneke straalt vollen bak, het windje uit het noord-oosten straalt spijtig genoeg ook wel wat.

Vertrek vanop het pleintje in Tilff, eerste paar kilometer vlak, en dan klimmen, klimmen, klimmen. Zo goed als onbekende hellingen, maar verdorie best stevig. Zoals telkens op deze rit valt de natuur over ons heen, wat is het hier toch prachtig. We weten gelukkig dat het zwaartepunt van de tocht in het begin zit, maar daarom is het er niet minder stevig. De route is een bordjesroute, dit wil zeggen dat er op bijna alle kruispunten een bordje staat : links, rechts, rechtdoor. Op de andere kruispunten moet je je plan trekken. Gelukkig hebben we deze keer een gps-track mee, zodat alles bijzonder vlot verloopt.

Ergens onderweg pikt een andere fietser aan, we raken aan de praat. De sjansaard, hij woont hier in de streek en kent alles op zijn duimpje. “Tiens, je ziej hie toch nie van de vloanders zeker ?” Het ultieme bewijs wordt geleverd door het antwoord : “toet toet toet, kzie kik van kortrik”, Inderdaad een toeterende west-vlaming, luc en peter denken bij zichzelf, “neeje, geen tweede geval.”

We verorberen de klimmekes de ene na de andere, elk op ons eigen tempo. Het is een lange tocht, dus sparen we ons een beetje, maar ik kan het niet laten om de hellingen toch steeds op een stevig tempo op te rijden, gebruik makend van mijnen nieuwe tripple (neen, geen tripple karmeliet, nen tripple ultegra) stevig doordraaiend op een hoge trapfrekwentie. Wat voelt dit lekker aan na alle miserie van vorig jaar. Er begint terug wat fietsleven in de beentjes te komen.

Regelmatig stoppen we om een koekske te eten, een filmpke te maken, wat op adem te komen. We zwerven doorheen verlaten berg en dal, wat een geluksvogels zijn we toch dat we hier mogen van genieten op een vergeten woensdag. Ook hier zijn er door de lange winter veel putten in het wegdek, al hebben ze er wel al enkele opgevuld. Maar zo een beetje volgens het systeem : één, twee, drie, … , negentien, jah, den dezen vullen we op. Eén, twee, ….

Na lange omzwerving : Hamoir, we duiken een oud bakkerijtje binnen, en fretten elk twee ferme koeken op, met zijn drieën zo dicht mogelijk bij de stoof aanschurkend. Wat bekomen van de inspanningen, wat het zweet laten opdrogen, en wat opwarmen want echt warm is het toch niet.

Het beste is er zo wat af, en we beslissen van er toch een klein stukje af te pietsen na Hamoir. Eerst nog effe de vallei volgen, een mooie brede, lichtjes stijgende, lege baan. We vinden niet direct een afslag naar rechts die ons aan de andere kant van de lus moet brengen, het stukje dat we willen afpietsen wordt dus alsmaar kleiner. Tot er dan toch een splitsing opduikt en we richting Ouffet kunnen. Nog een stevige klim, nu tegen wind. En dan het laatste stukje, waarvan ik maar bleef beweren dat de laatste 20km bergaf waren, maar waar de natuur maar bleef bewijzen dat dat absoluut geen waar was. Geen lange stevige klimmekes meer, maar wel konstant op en neer.

Toch wel vermoeid komen we in Tilff aan, en na andere kleertjes aangetrokken te hebben, gaan we nog een drankje nuttigen. Neen, geen enkele van de drie bestelde een koffie met een koekske.